Sile wymuszajaca wibracji mozna regulowac

Siłę wymuszającą wibracji można regulować przez zmianę masy m, mimośrodowości r albo prędkości obrotowej 0). Proces wibracyjnego za— gęszczania można Określać równłež za pomocą amplitudy i częstotliwości drgań, które mogą być także regulowane. W rezultacie badań stwierdzono, że mała amplituda drgań stwarza trudności przy zagłëbianiu łap podbijających. Zadowalające wyniki uzyskuje sie przy amplitudzie drgań powy— Żej 6 mm i przy częstotliwości nieco przekraczającej 2000 cykli na minutę. Im większa jest częstotliwość, tym mniejsza nierównomierność zagęszcza— ma. Continue reading „Sile wymuszajaca wibracji mozna regulowac”

Podbijanie podbijakami uderzeniowymi (pneumatycznymi i

Podbijanie podbijakami uderzeniowymi (pneumatycznymi i spalinowy— mi) przeprowadza się nieco inną techniką. Pionowo wprowadzony bod od- słonięty spód podkładu podbijak pochyla się i od końca podkładu lub od środka toru w kiexunku szyny. Pod szyną podbijak należy ustawić ukośnie, a następnie tak go odchylać, aby przy końcu lub w Środkowej części podkładu zajął pozycję prostopadłą do osi podkładu. Podbijaków uderzeniowych nie należy stosować do podbijania podkładów betonowych ze względu na możliwość ich uszkodzenia. Ciężkie podbijarki toru mają zamontowane na stałe narzędzia robocze — łapy podbijające, których konstrukcja ustawienie w poszczególnych typach podbijarek są na ogół podobne. Continue reading „Podbijanie podbijakami uderzeniowymi (pneumatycznymi i”

Obrano umieszczenie oka obserwatora w osi lewego pobocza drogi na wysokosci 1,60 m nad droga

Obrano umieszczenie oka obserwatora w osi lewego pobocza drogi na wysokości 1,60 m nad drogą. Punkt tak otrzymany (oko obserwatora) połączono: a) w przekroju podłużnym z najbardziej wystającym wysokościowo punktem drogi oraz z punktem na pierwszej setce (hm) drogi b) w planie sytuacyjnym z najbardziej wysuniętym punktem wypukłości drogi w planie sytuacyjnym i z punktem pierwszej setki (hm) na planie sytuacyjnym. Tak wyznaczone promienie skrajne odcinają granice widoczności obrazu: dla przekroju podłużnego w odległości 800 m od oka obserwatora (4 X 200 = = 800), a dla planu sytuacyjnego w odległości 4000 m od oka obserwatora (20 X 200 = 4000). Na przekroju podłużnym i planie sytuacyjnym, zbudowanych na wkładce 1 w podanych skalach, oznaczamy poszczególne punkty wysokości i odpowiadające im punkty szerokości (przez liczbowe oznaczenie punktów). Łącząc oko obserwatora w planie sytuacyjnym i przekroju podłużnym z poszczególnymi punktami i przeciągając o dpowiednie promienie do przecięcia się z płaszczyzną obrazu, na prostej, która tę płaszczyznę oznacza, odetniemy poszczególne punkty przecięcia się, oznaczając je tymi samymi numerami. Continue reading „Obrano umieszczenie oka obserwatora w osi lewego pobocza drogi na wysokosci 1,60 m nad droga”

METODA GRAFICZNEGO RÓZNICZKOWANIA

METODA GRAFICZNEGO RÓŻNICZKOWANIA . Ocena trasy drogowej z punktu jej dostosowania do ruchu samochodowego na podstawie przekroju podłużnego i planu sytuacyjnego jest utrudniona wskutek zbyt małego uwypuklenia na tych rysunkach zarówno dużych pochyleń niwelety, jak i wpływu krzywizn poziomych. Ocena taka polegałaby na żmudnym, starannym badaniu załączników dokumentacji poszczególnych odcinków drogi w celu określenia jej płynności zarówno w planie, jak i w przekroju. Dla dróg o mniejszym znaczeniu komunikacyjnym, na których odbywa się zasadniczo ruch mieszany, szczegółowe badania tego typu nie są konieczne. Potrzebne to tylko wówczas, gdy drogi takie są przewidziane w przyszłości do przebudowy na ulepszone nawierzchnie z przeznaczeniem do dalekobieżnego ruchu szybkiego. Continue reading „METODA GRAFICZNEGO RÓZNICZKOWANIA”