Konstrukcja taczki

Konstrukcja, taczki . Na ręce robotnika przenosi się ciężar o wielkości gdzie: P=G p – obciążenie przenoszone przez mięśnie rąk robotnika, G – całkowity ciężar taczki wraz z ładunkiem, pozioma odległość między osią kółka taczki i rękami robotnika, a – odległość od osi kółka taczki do środka ciężkości taczki z ładunkiem. Z analizy WIZIOTU wynika, że najmniejszy ciężar będzie przenosił się na ręce robotnika, jeżeli odległość a będzie maleć do zera, a największy – jeśli wielkość a będzie zbliżać się do wielkości l. Przy a = l teoretycznie cały ciężar przenosi się na ręce robotnika i wtedy przewożenie zamieni się w przenoszenie. Dlatego też przy konstruowaniu taczki należy się starać, aby środek ciężkości był bliski osi kółka. Przenoszenie środka ciężkości całkowicie na oś kółka jest niewłaściwe, gdyż wtedy taczka był by podparta w jednym punkcie, co powodowałoby w wysokim stopniu chwiejność taczki (wy wrócenie na boki), w szczególności na zakrętach. Utrzymanie równowagi przy tego rodzaju konstrukcji taczki wymagałoby od robotnika większego wysiłku aniżeli częściowe odciążenie jego rąk ciężarem załadowanej taczki. Z tych powodów należy konstrukcję taczki tak projektować, aby 75 -+ 80% ciężaru przenosiło się na kółko taczki, a 20 – 25 % na uchwyt. Taczka jest wtedy podparta w trzech szeroko rozstawionych punktach i chwiejność jej jest ograniczona. Ze względu na warunek równowagi taczki wskazany jest jak największy rozstaw jej rączek, natomiast z uwagi na wygodę robotnika – jak najmniejszy. Praktycznie rozstaw rączek taczki należy stosować taki, aby pomiędzy nimi swobodnie mieścił się robotnik. [patrz też: Skoki tandemowe, spreżyny talerzowe, hologramy els ]

Powiązane tematy z artykułem: hologramy els Skoki tandemowe spreżyny talerzowe